گشت در آسمان ها

طبق نظریه ، نسبیت عام ، گرانش انحنا دهنده فضا - زمان است. فضای حول ستاره به نحو بارزی خم می‌شود در لحظه‌ای که هسته ستاره تبدیل به حفره سیاه می‌شود. این جرم خطوط فضا زمان را مانند پیله‌ای به دور خود می‌پیچد. امواج نوری کم تحت زوایای خاصی به سمت سیاهچاله روان می‌شود. در سطح کره‌ای که هم مرکز نقطه یکتایی سیاهچاله است، تجمع می‌کنند. در فاصله معینی از سیاهچاله که بسته به جرم ستاره رمبیده دارد، جاذبه آنچنان زیاد است که نور نمی‌تواند فرار کند، به این فاصله افق حادثه گفته می‌شود.

بقیه اش در ادامه مطلب...

ادامه مطلب

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در جمعه بیست و هشتم خرداد 1389 ساعت 17:23 موضوع نجوم در قرآن | لینک ثابت

ديدگاه ما از آينده از زمان ولز بسيار تغيير يافته است. اگر چه ماشين زمان همچنان جزء داستانهاي علمي تخيلي باقي مانده است، شناخت و درک ما از تغييرات خورشيد اين امر را ممکن ساخته است که آينده بسيار دور زمين را به گونه اي شرح دهيم که هم شامل جزئيات و هم از نظر علمي درست باشد.
اگر بتوانيم فيلم سريعي از 200 ميليون سال آينده زمين ببينيم، خواهيم ديد قاره ها به هم مي پيوندند تا شکل آينده کهن قاره (Pangaea) را به وجود آورند که آن هم ساختار جديد صفحات قاره اي را ايجاد مي کند. حرارت داخل زمين در درجه اول از فروپاشي ذرات راديواکتيو اورانيوم 238 ايجاد مي شود که نيمه عمر آن 4.5 ميليارد سال است. بنابراين مواد داخلي زمين هم اکنون در حدود نيمي از ميزان اوليه گرما توليد مي کنند. با سرد شدن مواد داخلي، فرايندهاي نوسازي زمين شناسي به تدريج متوقف مي شود و سياره به دوران پيري و سالخوردگي وارد مي شود. آتشفشانها فوران مي کنند و قاره ها به تدريج شکل و ساختار نهايي خود را به دست مي آورند. طي ميلياردها سال بعد سطح آب اقيانوسها اندکي پايين مي رود، زيرا آب توسط پوسته که به طور ثابت در حال خنک شدن است جذب مي گردد.
با اين حال خنک شدن زمين با خنک شدن سطح زمين همراه نيست. خورشيد همواره از زمان تولدش کمي درخشانتر شده است. ستاره گرم حياتبخش ما در مسيري است که به بلايي سوزان براي حيات زمين تبديل مي گردد.

برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید

ادامه مطلب

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در جمعه بیست و هشتم خرداد 1389 ساعت 15:33 موضوع پاسخ به سوالات شما | لینک ثابت

خورشید ستاره‌ای است از ستارگان رشته اصلی که 5 میلیارد سال از عمرش می‌گذرد. این ستاره کروی شکل بوده و عمدتا از گازهای هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. وسعت این ستاره 1.4 میلیون کیلومتر (870000 مایل) است. جرم این ستاره 7 برابر جرم یک ستاره معمولی بوده و همچنین 750 برابر جرم تمام سیاراتی است که به دورش می‌چرخند. در هسته خورشید ، جرم توسط واکنشهای هسته‌ای تبدیل به تشعشعات الکترومغناطیسی که نوعی انرژی هستند، می‌شود. این انرژی به سمت بیرون تابانده شده و باعث درخشنگی خورشید می‌گردد. سایر اجسام آسمانی موجود در منظومه شمسی که توسط جاذبه خورشید در مدارهایشان قرار گرفته‌اند نیز گرمایشان را از این انرژی می‌گیرند.

ادامه مطلب

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در جمعه بیست و هشتم خرداد 1389 ساعت 14:46 موضوع | لینک ثابت

وقتی هیدروژن هسته ی ستاره تمام می شود هسته شروع به انقباض می کند وداغ تر می شود.در نتیجه سه چیز روی می دهد:

الف) دما در بیرون قسمت مرکزی به اندازه ای می شود که تبدیل گداز هیدروژن به هلیومدر آن جا امکان پذیر می گردد.

ب) لایه های خارجی ستاره منبسط می گردد و ستاره تبدیل به غول می شود.

ج) دما ی سطحی ستاره کاهش می یابد و ستاره، بسته به جرمش، غول یا ابر سرخ می شود.

هسته ی هلیومی ستاره، همزمان با انبساط قسمت های خارجی، منقبض می شود و دمایش افزیش می یابد.در دمای 100 میلیون درجه واکنش جدیدی آغاز می گردد و بار دیگر مسیر تکامل عوض می شود.

در این دما سه اتم هلیوم با یکدیگر ترکیب می شوند و یک اتم کربن را می سازند بعدها بار دیگر ستاره به چشمه های خود روی می آورد و باز هم کوچکتر می شود.

مدتی بعد هنگامی که ستاره از نوار ناپایداری می گذرد به تپیدن آغاز می کند و متغیری قیفاووسی می شود و بلاخره امکان دارد یکی از سه واقعه زیر اتفاق افتد:

الف) اگر جرم ستاره کمتر از 2/1 برابر جرم خورشید باشد ستاره به کوتوله ی سفید تبدیل می شود.

ب) اگر ستاره اندکی سنگین تر از رقم 2/1 باشد، بخشی از جرمش را به دور می افکند و نواختر می شود. سرانجام ستاره به کوتولهی سفید تبدیل می شود.

پس از چند میلیون سال، دیگر نوری ساطع نمی شود رابطه ی بصری آن با زمین قطع خواهد شد .

منبع:شناخت مقدماتی ستارگان

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387 ساعت 16:55 موضوع ستارگان هم می میرند | لینک ثابت

گالیله در سال 1564 میلادی در ایتالیا متولد شد. او در آغاز ورود به دانشگاه در رشته ی پزشکی تحصیل می کرد.اما علاقه ی واقعی او به یاضیات،مکانیک و نجوم بود. در سال1609 م او با استفاده از چند عدسی یک تلسکوپ ساخت.و اولین کسی بود که با تلسکوپ اجرام آسمانی را تماشا کرد.او مسیر دانش اختر شناسی را تغییر داد.او قمر های مشتری را نیز تماشا کرد.و کشف کرد که قمر ها دور سیارات می تابند.در نتیجه در این دوره نجوم جدید پایه گذاری شد.

منبع: شناخت مبانی نجوم

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387 ساعت 16:51 موضوع گالیله و اولین تلسکوپ | لینک ثابت

خورشید و صدمیلیون ستاره ی دیگر به اضافه ی مقدار زیادی ماده ی میان ستاره ای به اضافه ی تعداد زیادی سحابی ،شیئی را می سازند که به کهکشان ما موسوم است.مطالعه ی تو ضیع ستارگان در کهکشان ما نشان داده است. که این مجموعه ی عظیم به قرص کم و بیش پهن شده ای شباهت دارد. در حقیقت آن را اغلب به سنگ آسیابی عظیم یا عدسی دو سو کوژی تشبیح می کنند. قابل قبول ترین رقم برای قطر کهکشان 100000 سال نوری است. حداکثر ضخامت آن در حدود 10000 تا 15000 سال نوری براورد شده است. خورشید با منظومه ی سیاراتش جایگاه بی اهمیتی را در آن اشغال می کند. منظومه ی شمسی به فاصله ی تقریبی 30000 سال نوری از مرکز و خیلی نزدیک به صفحه ی معدل النهار کهکشانی قرار گرفته است.به طور کلی کهکشان ها به سه دسته ی نا منتظم،بیضوی و مار پیچی تقسیم می شود.

منبع: کتاب نجوم به زبان ساده

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387 ساعت 16:37 موضوع کهکشان ما | لینک ثابت

سحابی ابر وسیعی متشکل از غبار و گاز است.گازهایی که آن را تشکیل می دهند فوق العاده رقیق و در دمائی کم هستند.سحابی ها به علت نور،خود نمی تابند بلکه بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رویت هستند.در صورتی که به این ترتیب مرئی شده باشند،مانند ستاره ای محو می مانند.ولی به اندازه و ساختمان واقعی آن ها فقط به کمک تلسکوپ می توان پی برد.سحابی های دیگر تاریک هستند.و مانع ستارگانی می شوند که پشت آن ها قرار دادند. 


منبع:کتاب نجوم به زبان ساده

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387 ساعت 16:36 موضوع سحابی ها | لینک ثابت

ادامه مطلب

نوشته شده توسط زهرا دادخواه در چهارشنبه نهم بهمن 1387 ساعت 16:2 موضوع عکس های نجومی | لینک ثابت